Bu ayaklar çok yol aldı,ayaklar yol aldıkça dışa doğru yapılan yolculuk içe dönmeye daha enteresan pekde eğlenceli olmayan bir hal almaya başlıyor bilir misin?Hep afilli cümleler duyardım ''insanın kendinin kilometrelerce uzağında olması'' gibi.Şimdi bakıyordumda yaklaştıkça uzaklaşıyormuş gibi hissediyorum.Aynı izdüşümünde buluşamıyorum kendimle(içteki ben).Çukur aynalar gibi yada tümsek hatırlamıyorum cisim aynaya yaklaştıkça görüntü büyüyerek uzaklaşıyor.. Söylese bana bir bilge şahıs bu işler böyle mi?
Ben diyorum ki yol iyidir,yol.
Gidecek çok yolum var belkide daha bilemiyorum.
Yolun sonunda nasıl bir ''ben'' ile karşılaşacağım acaba?